Der Spaziergang (1)

Eines Vormittags, da mich die Lust, einen Spaziergang zu machen, ankam, setzte ich den Hut auf den Kopf, lief aus dem Schreib- oder Geisterzimmer weg und die Treppe hinunter, um auf die Strasse zu eilen. Im Treppenhaus begegnete mir eine Frau, die wie eine Spanierin, Peruanerin oder Kreolin aussah und etwelche bleiche, welke Majestät zur Schau trug.
Soviel ich mich erinnere, befand ich mich, als ich auf die offene, helle Strasse trat, in romantisch-abenteuerlicher Gemütsverfassung, die mich beglückte. Die Morgenwelt, die sich vor mir ausbreitete, erschien mir so schön, als sehe ich sie zum erstenmal. Alles, was ich erblickte, machte mir den angenehmen Eindruck der Freundlichkeit, Güte und Jugend. Rasch vergass ich, dass ich oben in meiner Stube soeben noch düster über ein leeres Blatt Papier hingebrütet hatte. Trauer, Schmerz und alle schweren Gedanken waren wie verschwunden, obschon ich einen gewissen Ernst noch vor und hinter mir lebhaft spürte.
Freudig war ich auf alles gespannt, was mir etwa begegnen oder entgegentreten könnte. Meine Schritte waren gemessen und ruhig. Indem ich meines Weges ging, liess ich, so viel ich weiss, ziemlich viel würdevolles Wesen sehen. Meine Empfindungen liebe ich vor den Augen der Mitmenschen zu verbergen, ohne mich deswegen ängstlich zu bemühen, was ich für einen Fehler halten würde.
Noch nicht zwanzig Schritte weit war ich über einen breiten, menschenbelebten Platz gegangen, als mir Herr Professor Meili, eine Kapazität ersten Ranges, leicht begegnete.
Wie die unumstürzliche Autorität schritt Herr Meili ernst, feierlich, hoheitsvoll daher. In der Hand trug er einen unbeugsamen, wissenschaftlichen Spazierstock, der mir Grauen, Ehrfurcht und Respekt einflößte. Meilis Nase war eine scharfe, gebieterische, strenge, harte Habichts- oder Adlernase. Der Mund war juristisch zugeklemmt und zugekniffen. Des berühmten Gelehrten Gangart glich einem ehernen Gesetz. Aus Professor Meilis ernsten, hinter buschigen Augenbrauen verborgenen Augen blitzten Weltgeschichte und Abglanz von längst vorbeigegangenen heroischen Taten hervor. Sein Hut glich einem unabsetzbaren Herrscher. Im ganzen genommen betrug sich jedoch Herr Professor Meili ganz milde, so, als habe er in keiner Hinsicht nötig, merken zu lassen, welche Summe von Macht und Gewicht er personifiziere. Da ich mir sagen durfte, dass diejenigen, die nicht auf süsse Art lächeln, immerhin ehrlich und zuverlässig sind, so erschien er mir trotz aller Unerbittlichkeit sympathisch. Gibt es ja bekanntlich Leute, die ihre Untaten ausgezeichnet hinter gewinnendem, verbindlichem Benehmen zu verstecken wissen.
Ich wittere einen Buchladen samt Buchhändler, ebenso will bald, wie ich ahne und merke, eine Bäckerei mit Goldbuchstaben zur Geltung kommen. Vorher hätte ich aber einen Pfarrer zu erwähnen. Mit freundlichem Gesicht fährt ein radfahrender, fahrradelnder Stadtchemiker dicht am Spaziergänger vorüber, ebenso ein Stabs- oder Regimentsarzt. Nicht unaufgezeichnet darf bleiben ein bescheidener Fussgänger, nämlich ein reich gewordener Althändler und Lumpensammler. Zu beachten ist, wie Buben und Mädchen frei und ungezügelt im Sonnenlicht umherjagen.
Man lasse sie ruhig ungezügelt, denn das Alter wird sie leider Gottes einst noch früh genug schrecken und zügeln, denke ich.
Am Brunnenwasser erlabt sich ein Hund, in blauer Luft zwitschern Schwalben. Ein bis zwei Damen in verblüffend kurzen Röcken und überraschend hohen, engen, feinen, eleganten, zarten, farbigen Stiefelchen machen sich so gut bemerkbar wie irgend etwas anderes. Ferner fallen zwei Sommer- oder Strohhüte auf. Die Geschichte mit den Herrenstrohhüten ist die: in der hellen Luft sehe ich nämlich plötzlich zwei entzückende Hüte; unter den Hüten stehen zwei bessere Herren, die einander mittels kühnen, schönen, artigen Hutschwenkens guten Morgen bieten zu wollen scheinen, was eine Veranstaltung ist, wobei die Hüte sichtlich wichtiger sind als ihre Träger und Besitzer. Man möchte jedoch den Herrn Verfasser sehr ergeben gebeten haben, sich vor Witzen wie sonstigen Überflüssigkeiten ein wenig in acht zu nehmen. Hoffentlich hat er dies ein für allemal verstanden.
Da mir eine stattliche Buchhandlung überaus angenehm auffiel, ich Lust spürte, ihr einen flüchtigen Besuch abzustatten, so zögerte ich nicht, mit bester Manier einzutreten, wobei ich freilich dachte, dass ich womöglich eher als strenger Bücher-Revisor, Inspektor, Neuigkeitensammler, feiner Kenner, wie als gern gesehener, beliebter reicher Einkäufer oder guter Kunde in Frage kommen könne.
Mit höflicher, durchaus vorsichtiger Stimme erkundigte ich mich in begreiflicherweise gewähltesten Ausdrücken nach dem Neuesten und Besten auf dem Gebiete schöner Literatur.
"Darf ich", fragte ich schüchtern, "Gediegenstes, Ernsthaftestes, mithin selbstverständlich Meistgelesenes wie raschest Anerkanntes und Gekauftes kennen und augenblicklich hochschätzen lernen? Sie würden mich zu ungewöhnlich hohem Dank verbinden, wenn Sie die Gefälligkeit haben wollten, mir gütig das Buch vorzulegen, das, wie ja sicher niemand so genau wissen wird wie Sie, beim lesenden Publikum sowohl wie bei gefürchteter, daher wohl auch umschmeichelter Kritik die höchste Gunst gefunden hat und ferner munter findet.
In der Tat interessiert mich ungemein, erfahren zu dürfen, welches von allen hier aufgestapelten oder zur Schau gestellten Werken der Feder dieses fragliche Lieblingsbuch ist, dessen Anblick mich ja sehr wahrscheinlich zum sofortigen, freudigen, begeisterten Käufer machen wird. Das Verlangen, den bevorzugten Schriftsteller der gebildeten Welt und sein allseitig bewundertes, stürmisch beklatschtes Meisterwerk vor mir sehen und, wie gesagt, vermutlich auch kaufen zu können, rieselt mir durch sämtliche Glieder.
Dürfte ich Sie höflich und so lebhaft wie möglich bitten, mir solches erfolgreichste Buch zu zeigen, damit die Begierde, die sich meiner bemächtigt hat, sich zufrieden geben und aufhören mag, mich zu beunruhigen?"
"Sehr gern", sagte der Buchhändler.
Wie ein Pfeil verschwand er aus dem Gesichtskreis, um jedoch schon im nächsten Augenblick wieder, und zwar mit dem meistgekauften und -gelesenen Buch von wirklich bleibendem Wert in der Hand, zum begierigen Interessenten zurückzukehren.
Das kostbare Geistesprodukt trug er so sorgfältig und feierlich, als trage er eine heiligmachende Reliquie. Sein Gesicht war verzückt; die Miene strahlte höchste Ehrfurcht aus. Mit einem Lächeln auf den Lippen, wie man es nur bei Innigstdurchdrungenen findet, legte er mir auf die gewinnendste Art vor, was er eilig daherbrachte. Ich betrachtete das Buch scharf und fragte: "Können Sie schwören, dass dies das weitverbreitetste Buch des Jahres ist?"
"Ohne Zweifel."
"Können Sie behaupten, dass dies das Buch sei, das man absolut gelesen haben muss?"
"Unbedingt."
"Ist das Buch wirklich gut?"
"Gänzlich überflüssige, durchaus unstatthafte Frage!"
"Dann danke ich Ihnen recht herzlich", sagte ich kaltblütig, liess das Buch, das die fraglos weiteste Verbreitung gefunden hatte, weil jedermann es unbedingt gelesen haben musste, lieber ruhig liegen, wo es lag und entfernte mich ohne weiteres, d. h. denkbar geräuschlos.
"Ungebildeter, unwissender Mensch!" rief mir freilich der Verkäufer in berechtigtem Verdruss nach. Indem ich ihn jedoch reden liess, ging ich gemütlich weiter, und zwar, wie ich sogleich verständlich machen und eingehend auseinandersetzen werde, in die nächstgelegene imposante
Bankanstalt.
Wo ich nämlich vorsprechen zu müssen meinte, um über gewisse Wertpapiere zuverlässigen Aufschluss zu erhalten. "Im Vorbeigehen rasch in ein Geldinstitut hineinzuspringen", sagte ich zu mir selber, "um über Finanzangelegenheiten zu verhandeln und Fragen vorzubringen, die man nur flüsternd vorträgt, ist hübsch und nimmt sich zweifellos überaus gut aus."
"Es ist gut und trifft sich prächtig, dass Sie persönlich zu uns kommen", sagte mir der am Schalter schaltende verantwortliche Beamte in freundlicher Tonart. Fast schalkhaft, jedenfalls aber sehr angenehm lächelnd, fügte er folgendes hinzu: "Soeben wollten wir uns nämlich brieflich an Sie wenden, um Ihnen, was nun mündlich geschieht, die für Sie ohne Frage erfreuliche Mitteilung zu machen, dass wir Sie aus Auftrag eines Vereines oder Kreises von Ihnen offenbar holdgesinnten, gutherzigen, menschenfreundlichen Frauen mit

Franken Eintausend

weniger belastet, wie vielmehr, was Ihnen gewiss wesentlich willkommener sein dürfte, bestens kreditiert haben, wovon Sie so gut sein wollen, gefällig prompt im Kopf, oder wo es Ihnen sonst passt, Notiz zu nehmen. Die Eröffnung wird Ihnen lieb sein, denn Sie machen uns, offen gestanden, den Eindruck, der uns mit, wie wir uns erlauben möchten zu sagen, fast nur schon allzu grosser Deutlichkeit sagt, dass Sie Fürsorge delikater Natur womöglich geradezu bedenklich nötig haben.
Das Geld steht von heute ab zu Ihrer Verfügung.
Über Ihre Gesichtszüge breitet sich in diesem Augenblick eine merklich starke Fröhlichkeit aus. Ihre Augen leuchten. Ihr Mund, womit Sie vielleicht schon lange Zeit nicht mehr lachten, weil zudringliche, tägliche Sorgen, folglich trübe Laune und allerlei finstere Gedanken Ihnen dies verboten haben, besitzt jetzt entschieden etwas Lächelndes. Ihre bisher umdüsterte Stirne sieht durchaus heiter aus.
Sie können sich immerhin die Hände reiben und froh sein, dass einige edle, liebenswürdige Wohltäterinnen, durch den erhabenen Gedanken bewogen, dass Not lindern schön und Leid eindämmen gut sei, einen armen, erfolglosen Dichter unterstützt wissen wollten.
Zur Tatsache, dass sich Menschen fanden, die sich herablassen mochten, sich Ihrer zu erinnern, wie zum Umstand, dass glücklicherweise Leute vorhanden sind, die sich über des offenbar vielfach missachteten Dichters Existenz keinesfalls gleichgültig hinwegzusetzen vermögen, gratuliert man Ihnen."
"Die mir von gütigen Frauen- oder, wie ich beinahe gesagt hätte, Feenhänden unvermutet gespendete Geldsumme", sagte ich, "lasse ich ruhig bei Ihnen liegen, wo sie gewiss am besten aufgehoben ist, da Sie über feuerfeste, diebsichere Kassenschränke verfügen, worin Schätze vor jedweder Vernichtung oder jeglichem Untergang sorgsam bewahrt zu sein scheinen. Überdies zahlen Sie ja Zinsen, nicht wahr. Darf ich übrigens höflich um Empfangschein bitten?
Jederzeit von der grossen Summe nach Belieben kleinere Summen abzuheben, wird mir, wie ich mir vorstelle, völlig freigestellt sein.
Da ich sparsam bin, so werde ich mit der Gabe wie ein zielbewusster, solider Mann umzugehen wissen. Freundlichen Geberinnen werde ich in einem artigen, besonnenen Schreiben den erforderlichen Dank abzustatten haben, was ich morgen früh besorgen will, damit es nicht durch Aufschieben vergessen wird.
Ihre vorhin, wenn immerhin vorsichtig, so doch offen geäusserte Annahme, dass ich arm sei, mag auf richtiger, durchaus kluger Beobachtung beruhen. Dass ich weiss, was ich weiss, und dass ich selbst über meine bescheidene Person jederzeit bestens unterrichtet bin, genügt jedoch vollkommen. Vielmals trügt der Schein, und irgendeinen Menschen beurteilen zu können, wird diesem am allerbesten selbst gelingen, weil sicherlich niemand einen Mann, der allerlei erfahren hat, besser kennen kann als er selber.
Zu Zeiten irrte ich freilich im Nebel und in tausend Verlegenheiten herum, indem ich mich schwanken und öfters jämmerlich verlassen sah. Doch denke ich, dass kempfen nur schön sei. Nicht auf Freuden und Vergnügen mag ein redlicher Mann stolz sein. Vielmehr können ihn im Grund der Seele nur tapfer überstandene Anstrengungen, geduldig ausgehaltene Entbehrungen stolz und froh machen. Hierüber verschwendet man jedoch nur ungern Worte.
Wo lebte der Mann, der im Leben niemals hilflos war? Welchen menschlichen Wesens Hoffnungen, Pläne, Träume sind im Lauf der Jahre gänzlich unzerstört geblieben? Wann gab es je eine Seele, die sich von der Summe kühnen Sehnens, hoher, süsser Glückesvorstellungen ganz und gar nichts hat abziehen lassen müssen?"
Quittung über eintausend Franken wurde unserem soliden Geldeinleger und Konto-Korrent-Menschen aus- und eingehändigt, worauf er sich empfehlen sowohl wie entfernen durfte.
Von Herzen froh über das mir so zauberhaft, wie aus blauem Himmel zugeflogene Kapital-Vermögen lief ich aus hohem Kassaraum fort an die freie Luft hinaus, um weiter zu spazieren.

De wandeling (1)

Op een morgen, toen mij de lust bekroop een wandeling te maken, zette ik mijn hoed op mijn hoofd, liep mijn schrijf- of spookkamer uit en de trap af om haastig de straat op te gaan. In het trappenhuis ontmoette ik een vrouw die eruit zag als een Spaanse, Peruaanse of Creoolse en een nogal kleurloze, verwelkte koninklijkheid tentoonspreidde.
Voor zover ik me herinner was ik, toen ik de open, lichte straat opging, in een romantisch-avontuurlijke stemming die mij gelukkig maakte. Het ochtendleven dat zich voor mij uitstrekte, leek me zo mooi alsof ik het voor de eerste keer zag. Alles wat ik aanschouwde, maakte op mij de aangename indruk van vriendelijkheid, goedheid en jeugd. Al snel was ik vergeten dat ik zonet nog boven in mijn kamertje somber piekerend voor een leeg blad papier had gezeten. Droefheid, smart en alle zwaarmoedige gedachten leken wel verdwenen ofschoon ik voor en achter mij nog levendig een zekere ernst bespeurde.
Vrolijk was ik benieuwd naar alles wat me maar kon gebeuren of overkomen. Mijn passen waren waardig en rustig. Terwijl ik op weg was, liet ik, voor zover ik weet, nogal wat plechtig gedrag zien. Mijn gevoelens houd ik graag voor de ogen van mijn medemensen verborgen zonder daar angstvallig mijn best voor te doen, hetgeen ik voor onjuist zou houden.
Na nog geen twintig stappen was ik een ruim plein vol mensen overgestoken toen ik professor Meili, een autoriteit van de eerste orde, toevallig tegenkwam.
Als een onwrikbare man van gezag schreed de heer Meili ernstig, plechtstatig, aristocratisch verder. In zijn hand hield hij een onbuigzame, wetenschappelijke wandelstok die mij met huiver, eerbied en respect vervulde. Meili's neus was een scherpe, gebiedende, strenge, stevige haviks- of adelaarsneus. Zijn mond was juridisch dicht geklemd en dicht geknepen. De manier van lopen van deze beroemde geleerde zag eruit als een ijzeren wet. In professor Meili’s ernstige ogen, verborgen achter borstelige wenkbrauwen, fonkelden de wereldgeschiedenis en de naglans van allang vervlogen heroïsche daden. Zijn hoed zag eruit als een niet af te zetten heerser. Over het geheel genomen gedroeg de heer professor Meili zich echter heel mild, alsof hij in geen enkel opzicht hoefde te tonen welke massa macht en invloed hij personifieerde. Omdat ik geneigd ben te denken dat mensen die niet zoetsappig glimlachen op zijn minst eerlijk en betrouwbaar zijn, kwam hij mij ondanks al zijn onverbiddelijkheid sympathiek voor. Zoals bekend zijn er immers lieden die hun wandaden uitstekend achter innemend, voorkomend gedrag weten te verbergen.
Ik bespeur een boekwinkel inclusief boekhandelaar, precies zo zal spoedig, naar ik aanneem en constateer, een bakkerswinkel met gouden letters in het oog springen. Daarvoor had ik nog gewag moeten maken van een dominee. Met een vriendelijk gezicht rijdt een wielrijdende, rijwielende chemicus van de gemeente vlak langs de wandelaars, evenals een staf- of regimentsarts. Wat niet ongenoteerd mag blijven is een bescheiden voetganger, namelijk een rijk geworden handelaar in tweedehands spullen en voddenverzamelaar. Je dient rekening te houden met jongens en meisjes die vrij en onbeteugeld in het zonlicht rondrennen.
Je moet ze rustig onbeteugeld laten want de leeftijd zal ze helaas ooit nog vroeg genoeg schrik aanjagen en beteugelen, denk ik.
Aan het water van een fontein laaft zich een hond, in de blauwe lucht tjilpen zwaluwen. Eén à twee dames in verbluffend korte rokken en verrassend hoge, nauwe, slanke, elegante, bekoorlijke, kleurige laarsjes trekken zo goed als alle aandacht. Verder vallen twee zomer- of strohoeden op. Het verhaal over de herenstrohoeden gaat zo: in de heldere buitenlucht zie ik namelijk plotseling twee schitterende hoeden; onder deze hoeden staan twee beter gesitueerde heren die elkaar met een onverschrokken, charmante, beleefde hoedenzwaai goedemorgen lijken te willen wensen, een gebeurtenis waarbij de hoeden zichtbaar belangrijker zijn dan de dragers en eigenaren ervan. Je zou toch graag meneer de auteur zeer deemoedig verzocht willen hebben zich voor grappen en overige onbenulligheden een beetje in acht te nemen. Hopelijk heeft hij dit voor eens en altijd begrepen.
Omdat mij een deftige boekhandel uiterst welkom in ’t oog viel en ik zin kreeg deze een vluchtig bezoek te brengen, aarzelde ik niet zo beschaafd mogelijk naar binnen te stappen waarbij ik weliswaar dacht dat ik misschien eerder voor een strenge boekcorrector, inspecteur, nieuwtjesverzamelaar, verfijnde kenner aangezien zou worden dan voor een graag geziene, geliefd rijke inkoper of goede klant.
Met hoffelijke, extreem behoedzame stem informeerde ik in natuurlijk uiterst zorgvuldig gekozen bewoordingen naar het nieuwste en beste op het gebied van de schone literatuur.
"Mag ik", vroeg ik schuchter, "kennismaken met het meest gedegen, ernstige, derhalve vanzelfsprekend meest gelezen evenals snelst erkende en gekochte werk, en het ogenblikkelijk op prijs leren stellen? U zou mij tot ongewoon grote dank verplichten wanneer u mij het genoegen zou willen doen zo vriendelijk te zijn mij het boek te presenteren, dat - zoals toch beslist niemand zo goed zal weten als u - zowel bij het lezerspubliek als bij de gevreesde, derhalve vast ook met gevlei omgeven kritiek een uiterst gunstig onthaal gevonden heeft en dat voortaan ook onbekommerd vinden zal.
Inderdaad interesseert het mij buitengewoon te mogen vernemen welke van alle hier opgestapelde of uitgestalde pennenvruchten het bedoelde lievelingsboek is dat van mij bij aanschouwing ervan zeer waarschijnlijk direct een verheugde, enthousiaste koper zal maken. Het verlangen de favoriete schrijver van de beschaafde wereld en zijn alom bewonderde, met stormachtig applaus ontvangen meesterwerk voor mij te zien en, zoals gezegd, vermoedelijk ook te kunnen kopen, stroomt door al mijn aderen.
Zou ik u hoffelijk en zo dringend mogelijk mogen verzoeken mij zo'n uiterst succesvol boek te laten zien opdat de begeerte die zich van mij meester heeft gemaakt, bevredigd kan worden en zal ophouden mijn rust te verstoren?"
"Heel graag", zei de boekhandelaar.
Pijlsnel verdween hij uit mijn gezichtsveld om echter al het volgende ogenblik, en zowaar met het meest gekochte en gelezen boek van werkelijk blijvende waarde in zijn hand, weer bij de gretig geïnteresseerde terug te keren.
Het kostbare geestesproduct droeg hij zo zorgvuldig en plechtig alsof hij een heilig relikwie droeg. Zijn gezicht was in extase; zijn trekken straalden de grootste eerbied uit. Met een glimlach om zijn lippen zoals je dat alleen bij de meest ingewijden aantreft, legde hij wat hij haastig gehaald had op de meest innemende wijze voor mij neer. Ik bekeek het boek nauwkeurig en vroeg: "Kunt u zweren dat dit het best verspreide boek van het jaar is?"
"Zonder twijfel."
"Kunt u beweren dat dit het boek is dat je absoluut gelezen moet hebben?"
"Beslist."
"Is het boek werkelijk goed?"
"Volkomen overbodige, totaal ontoelaatbare vraag!"
"Dan dank ik u heel hartelijk", zei ik koelbloedig, liet het boek, dat ongetwijfeld zo'n grote verspreiding gevonden had omdat iedereen het beslist gelezen moest hebben, liever rustig liggen waar het lag en verwijderde me zonder meer, d.w.z. zo geruisloos mogelijk.
"Ongeletterde, onwetende man!" riep de verkoper mij evenwel met terechte ergernis na. Terwijl ik hem maar liet praten, liep ik gemoedelijk verder en ging, zoals ik zo meteen duidelijk zal maken en grondig uiteen zal zetten, bij de dichtstbijzijnde imposante bankinstelling naar binnen.
Waar ik namelijk een bezoek meende te moeten afleggen om betrouwbare inlichtingen in te winnen over bepaalde waardepapieren. "In het voorbijgaan snel een geldinstantie binnenwippen", zei ik bij mezelf, "om over financiële kwesties te onderhandelen en vragen ter sprake te brengen die je slechts fluisterend uit, is leuk en maakt ongetwijfeld een uiterst goede indruk."
"Het is goed en komt voortreffelijk uit dat u persoonlijk bij ons langskomt", zei de achter het loket dienstdoende, verantwoordelijke beambte mij op vriendelijke toon. Bijna schalks maar in ieder geval met een zeer aangename glimlach voegde hij er het volgende aan toe: "Wij wilden ons namelijk net per brief tot u wenden, om u - wat nu mondeling geschiedt - de voor u ongetwijfeld verheugende mededeling te doen dat wij u in opdracht van een vereniging of kring van u blijkbaar goedgezinde, goedhartige, menslievende vrouwen

voor éénduizend franken

minder belast hebben, of beter gezegd - wat u vast aanzienlijk liever zal zijn - u met genoegen voor dat bedrag gecrediteerd hebben, ten aanzien waarvan wij u vriendelijk willen verzoeken zo goed te zijn er in uw hoofd of waar het u ook maar uitkomt direct nota van te nemen. Dit nieuws zal u welkom zijn want u wekt bij ons eerlijk gezegd de indruk van iemand die ons, als wij dat zo mogen zeggen, maar met al te grote duidelijkheid laat zien dat hij steun van discrete aard misschien juist wel verdacht hard nodig heeft.
Het geld staat vanaf vandaag tot uw beschikking.
Over uw gezichtstrekken verspreidt zich op dit moment een zichtbaar hevige vrolijkheid. Uw ogen stralen. Uw mond, waarmee u wellicht al lang niet meer gelachen heeft omdat lastige, dagelijkse zorgen, dientengevolge een somber humeur en allerlei duistere gedachten u dit verboden hebben, bezit nu beslist iets van een glimlach. Uw voorheen betrokken voorhoofd ziet er helemaal onbewolkt uit.
U kunt zich in elk geval in de handen wrijven en blij zijn dat enkele edelmoedige, beminnelijke weldoensters, bewogen door de verheven gedachte dat nood lenigen mooi is en leed beperken goed, een arme, succesloze dichter geholpen wilden hebben.
Met het feit dat er mensen te vinden waren die zo goed wilden zijn aan u te denken, evenals met de omstandigheid dat er gelukkig mensen bestaan die over het kennelijk vaak geminachte dichtersbestaan geenszins onverschillig heen kunnen stappen, feliciteren wij u."
"Het mij door welwillende vrouwenhanden of, zoals ik bijna gezegd had, feeënhanden onverwacht geschonken geldbedrag", zei ik, "laat ik rustig bij u liggen waar het stellig het beste opgeborgen is omdat u over vuurbestendige, tegen diefstal beveiligde kluizen beschikt waarin schatten tegen welke vernietiging of teloorgang dan ook zorgvuldig beschermd lijken te zijn. Bovendien keert u immers rente uit, nietwaar. Mag ik u overigens beleefd om een ontvangstbewijs verzoeken?
Steeds van het grote bedrag naar believen kleinere bedragen opnemen, dat zal mij, stel ik me voor, volledig vrij staan.
Omdat ik spaarzaam ben, zal ik als een vastberaden, degelijke man met de gift weten om te gaan. De vriendelijke schenksters zal ik in een hoffelijk, bezonnen schrijven de nodige dank moeten betuigen waar ik morgenvroeg voor zal zorgen opdat het niet door uitstel vergeten wordt.
Uw zonet, zij het voorzichtig, maar toch openlijk geuite veronderstelling dat ik arm ben, mag dan op nauwkeurige, uiterst verstandige waarneming berusten. Dat ik weet wat ik weet en dat ik zelf ieder moment over mijn bescheiden persoon het best geïnformeerd ben, is toch meer dan voldoende. Schijn bedriegt vaak en iemand beoordelen zal deze zelf het allerbeste kunnen, omdat beslist niemand een man die van alles heeft meegemaakt beter kan kennen dan hij zelf.
Er waren tijden waarin ik weliswaar in het duister en in duizenden narigheden ronddoolde, waarin ik me vertwijfeld en meer dan eens jammerlijk verlaten voelde. Toch denk ik dat vechten alleen maar goed is. Het zijn niet genoegens en pleziertjes waar een rechtschapen man trots op mag zijn. Wat hem in het diepst van zijn ziel trots en vrij kan maken, zijn juist alleen maar dapper doorstane inspanningen, geduldig getrotseerde ontberingen. Hier maakt men toch node woorden aan vuil.
Waar is de man die in het leven nooit hulpeloos was? Voor welke menselijke wezens zijn verwachtingen, plannen, dromen in de loop der jaren helemaal ongeschonden gebleven? Wanneer was er ooit een ziel die van het totaal aan stoutmoedig verlangen niets maar dan ook niets aan hoge, zoete geluksverwachtingen heeft moeten inboeten?"
De kwitantie voor éénduizend franken werd aan onze degelijke geldinlegger en rekening-courantman uit- en afgegeven, waarna hij afscheid mocht nemen evenals weg mocht gaan.
Zielsgelukkig met het mij zo wonderbaarlijk, als uit de blauwe hemel aangewaaide kapitaalbezit liep ik vanuit de hoge loketruimte de vrije buitenlucht in om verder te wandelen.

(klik hier om verder te lezen)

(terug naar inhoudsopgave 'Der Spaziergang')